马瑞生 在 中国

Na mijn trip naar Shanghai een maandje geleden had ik niet verwacht op korte termijn, of überhaupt ooit, terug te keren naar de grootste stad ter wereld. Niets bleek echter minder waar, afgelopen weekend(10 t/m 14 december) was ik namelijk  weer 4 dagen te bewonderen tussen 19 miljoen Chinezen. Dit keer echter niet met 10 andere Nederlandse jongens maar met 1 Chinese dame(Jane of Xu Zhi Juan genaamd), die geheel toevallig maandag 23 jaar oud werd. En de waarom vraag mag je zelf beantwoorden…

Zoals de titel al doet vermoeden hebben we onze tijd niet bepaald verzeten, nee we hebben echt 4 dagen lang rond gerend in de grote speeltuin die Shanghai heet. Dat moest ook wel, want vorige keer ben ik niet veel verder gekomen dan 4 fake markets en het World Financial Center. De titel is, hoe kan het ook anders, echter ook een beetje dubbelzinnig, maar daarover later meer

Allereerst wil ik zeggen dat na 2 keer Shanghai ik me er echt thuis voel, iets wat ik niet verwacht had van de grootste stad in de wereld al is het alleen maar vanwege de drukte. Druk is het op sommige plekken zeker, toch kan van vervelende drukte nooit gesproken worden. Hoe dat kan heb ik even over na moeten denken en zelfs even onderzocht met behulp van Wikipedia, allereerst is er de Chinese regering die met de oogkleppen op alles plat gooit en zonder pardon het ene na het andere grote infrastructuur project uit (of juist in) de grond stampt. Daarnaast is Shanghai niet alleen qua aantal inwoners erg groot, maar ook qua oppervlakte, dat zorgt er dan ook voor dat Shanghai eigenlijk relatief gezien maar een kleine stad is. Om even een indruk te geven, in Shanghai wonen 2730 mensen per vierkante kilometer tegenover 3220 in mijn geboorteplaats Zoetermeer. Die 3220 steken wel een beetje schraal af bij mijn nieuwe thuis, op Xiamen Island wonen namelijk 9371 mensen per km²! Kortom, met z’n allen naar Shanghai voor de ruimte!

Overigens is over straat gaan in China niet hetzelfde zonder tolk, zonder dat je het door hebt staat het leven in een gemiddelde straat 3 minuten stil zodra je als 20 jarige westerse jongen van bijna 2 meter langs komt lopen. De vorige keer viel het ons juist op dat we nauwelijks aangekeken werden, maar dat was dit keer wel anders, waarschijnlijk omdat iedereen dacht dat ik verdwaald was of iets dergelijks! Iets wat je echter niet snel meekrijgt is dat zelfs de mensen die je niet aan staan te gapen over je praten, variërend van “wow, die is groot” tot “hey wat een knappe jongen”, ook zijn er willekeurige mensen die zo’n beetje roepen dat je “monsterlijk groot” bent(en nog positief bedoelt ook). Het hoogte(of diepte) punt was echter nog op Xiamen Airport, toen twee Chinese dames op moesten treden van de beveiliging nog in het Engels tegen elkaar zeiden “I wished I were you right now” toen één van beiden me moest fouilleren en toen ineens gingen checken of ik ook Chinees kon verstaan omdat ze schrokken dat ik misschien toch wel Engels kan verstaan.

Dat verbazingwekkende effect heb ik echter niet alleen op Chinese dames van in rond de 20-30 jaar, ook baby’s en ouderen laten zich van hun meest kwetsbare kant zien als ze je gewoon 10 minuten lang onafgebroken staan aan te staren. Iets waar ik op zich niet meer van opkijk, ware het niet dat Jane zich er niet zo gemakkelijk bij voelde dat vervolgens iedereen aan haar ging vragen waar ik vandaan kwam en of ik toch niet echt groter was dan 2 meter. Owhja, en dat ik zo knap en schattig ben… Je weet dus waar je naar toe moet als je je ego gestreeld wilt hebben

Alle gekheid op een stokje, we hebben dus veel gedaan, heel veel zelfs! En eigenlijk hoefde we daarvoor niet eens ver te reizen, ons hotel lag namelijk direct aan “The Bund”, het onbetwiste herkenningspunt van Shanghai met uitzicht op Pu Dong New Area met uitzicht op de Oriental Pearl Tower, Jin Mao Tower en het World Financial Center. Vanwege deze positie hebben we ook bijna alles lopend afgedaan, zelfs al regende het 2.5 van de 4 dagen, maar dat mocht de pret niet drukken! Eigenlijk hebben we teveel gedaan om op te noemen, maar toch zal ik proberen een korte impressie te geven.

Dag 1

De eerste dag zijn we naar de Yu Garden, de City God Temple, China Pavilion en “The Bund” geweest. De Yu Garden is een prachtig stukje cultureel (maar daar buiten ook heel commercieel) erfgoed, het is echt China zoals wij dat denken te kennen in Nederland. Hetzelfde geldt eigenlijk voor de City God Temple, alwaar ik zelfs nog met een soort van wierrookstokjes een ritueel gedaan heb voor mijn familie. Niks voor mij religie, maar even stilstaan bij familie en de mensen die het minder goed hebben in de wereld kan geen kwaad toch?

Dan het China Pavilion, het kroonjuweel van de World Expo 2010 die op 31 oktober ten einde liep waarna enkel het China Pavilion op 1 december weer geopend is. Ik kan me eerlijk gezegd niet herinneren dat ik ergens langer in een wachtrij gestaan heb dan daar. Natuurlijk had ik het van te voren aan kunnen zien komen toen er bij de ingang 3.5 uur stond maar na aandringen bij Jane heeft ze het nog bij een paar medewerkers na gevraagd die ons verzekerden dat we binnen 40 minuten binnen zouden zijn of direct als we ergens anders kaartjes zouden scoren(wat we dus gedaan hebben), op dat moment dacht ik al dat er iets niet pluis was dus vroeg ik Jane nog een paar keer bevestiging maar die geloofde de medewerkers op hun bruine ogen. En je raadt het al, we hebben gewoon 4 uur lang in een wachtrij gestaan die álà de Tauerntunnel opgesplitst werd in kleinere groepen die om de 20 minuten een paar meter naar voren mochten, onder militaire begeleiding wel te verstaan. Zelfs met die begeleiding was het nog 4 uur duwen en trekken geblazen en dat het toch echt nodig was bleek later wel toen we binnen waren, waar het opnieuw veel wachten geblazen was, dit maal zonder militaire begeleiding. Daar gold zo’n beetje de wet van de sterkste, kleine kinderen er tussen of niet, het was gewoon verdrukt worden of anderen verdrukken. Begreep voor het eerst in me leven hoe mensen nou daadwerkelijk doodgedrukt kunnen worden zoals bij de Love Parade… Stelletje gekken die Chinezen, vooral omdat de sluitingstijd origineel 5 uur was en al verlengt was naar 9 uur vanwege de drukte.

Het China Pavilion zelf is overigens echt een raar ding, ik had hem al zo vaak op foto’s en reclameborden gezien dat ik het uiterlijk inmiddels wel kon dromen, wat ik alleen niet wist is dat dat ook daadwerkelijk het Pavilion zelf was en dat de schaal nauwelijks op een foto te vangen is. Het gebouw is echt mega groot en plots begrijp je waar al die miljarden voor de World Expo gebleven zijn! Misschien wel in die enorme Sony-bios met 3 schermen? Een interactief schilderij van 300 meter lang? De attractie met een tour door de toekomst van China? In ieder geval was het het wachten meer dan waard, het is niet echt ‘life changing’ maar toch zeker een ervaring die je niet gemist wil hebben. Vraag me nu alleen wel af hoe de rest van Expo geweest moet zijn!

De rest van de Expo was overigens maar een treurig gezicht, overal waren arbeiders bezig de boel vakkundig te slopen en dat terwijl er miljarden in geïnvesteerd zijn. Niet bepaald duurzaam dus, maarja, duurzaamheid in China is sowieso nog ver te zoeken.

Dag 2

De tweede dag stond vooral in het teken van een bezoek aan het Shanghai International Circuit, de thuishaven van de Formule 1 Grand Prix van China. Helaas was een rondje over het circuit 2000 yuan(200 euro) per ronde en een rijbewijs verplicht(en mijn Nederlandse is hier niet bepaald geldig), dus was de enige optie een tour met gids over het circuit. Helaas ging de Chinese dame sneller dan een Formule 1 wagen door het hoofdcomplex heen, nog boos worden ook omdat we niet opschoten omdat we foto’s wilde maken, en stuurde ons vervolgens letterlijk 10 minuten later flink gedesillusioneerd weer de straat op. Meer dan de hoofdtribune viel er ook niet te zien van buitenaf en dus zat er niks anders op dan wat anders te gaan doen met onze kostbare tijd dus maar snel afscheid genomen van het asfalt en weer het spoor opgezocht, met de metro naar de Jade Buddha Temple.

De Jade Buddha Temple is waarschijnlijk de mooiste tempel die je in Shanghai terug gaat vinden, het is wat minder enorm als bijvoorbeeld de Jing’an Temple(komen we later nog op terug) en de City God temple maar wel minstens zo mooi. Daarnaast werd ook hier het ritueel met de rokende stokken gedaan, wat in combinatie met de verlichting, de beelden van de goden en het weer(mistig en regenachtig) een mysterieus geheel vormde. Overigens hebben we op weg naar de tempel nog een meisje ontmoet die begin januari naar Xiamen komt voor de marathon, dus de dames hebben gelijk maar even telefoonnummers uitgewisseld zodat we binnenkort nog eens een keer kunnen meeten.

Na de tempel was er nog even tijd om snel over de fake market te lopen op West Nanjing Road en aldaar een paar schoenen te kopen, want mevrouw had koude voeten(want in Shanghai is het nogal een stukje kouder). Na een ijsje bij Häagen-Dazs(terwijl het buiten stortregende) zijn we maar snel door gegaan naar Pu Dong New Area om aldaar voor een voorspelbare maar toch aangename verassing kwamen te staan: alle gebouwen waren namelijk voor minimaal de helft in de mist verdwenen en dus was betalen voor het uitzicht weggegooid geld geweest. Gelukkig was er een plan B, nouja gelukkig is een groot woord, in plaats daarvan zijn we maar een kijkje gaan nemen bij de Apple flagship store die praktisch tussen de torens in ligt en deel uitmaakt van de International Finance Center Mall. Na een uur lang rond kijken in de keuken van Steve Jobs wist ik weer waarom ik zo’n afkeer had tegen alles met een iets te gezond fruit logo op de achterkant, zo gezond als het er uit ziet zo ongezond is de prijs namelijk, helaas moesten we toen nog voorbij de iPad.

De iPod’s, iPhone 4, MacBook Pro, MacBook Air, iMac en Apple TV kon ik allemaal niet bepaald warm voor lopen, zoals ik gewend ben zag het er allemaal leuk uit maar om nou te zeggen dat ik er echt vrolijk van werd… Prijs/prestatie komt de vocabulaire van Apple in ieder geval niet voor, prijs/kwaliteit valt nog over te twisten maar vergeleken met Sony(toch ook niet bepaald de goedkoopste) is het maar een overpriced rotzooitje. Vooral de computers heb ik niks mee, moet uiteindelijk voor alle applicaties voor mijn opleiding toch weer Windows hebben en ik ga niet 500 euro extra betalen voor een minder systeem waarvan ik het “o zo bijzondere” besturingssysteem er toch weer af ga gooien.

Dan is er natuurlijk nog de iPad, het “revolutionaire” hebbedingetje waarvoor niemand enig praktische toepassing heeft maar je op één of andere manier toch weet aan te grijpen. Nouja let’s get to the point, helaas was dat bij mij niet anders. Ik heb hem paar dagen na de Amerikaanse release al een keer snel uit kunnen testen maar toen deed het me betrekkelijk weinig, nu had ik echter alle tijd om er eens goed voor te gaan zitten en had ik dat nou maar niet gedaan! Vooral bij het bekijken van mijn eigen websites en foto’s begon ik het toch ineens een hele ervaring te vinden dan bijvoorbeeld een laptop, vooral het idee dat het zo simpel is dat zelfs mijn digibete vader er mee over weg zou kunnen had iets magischs. Maar goed, het is en blijft een Apple, dus het blijft een duur grapje(zelfs al is het 25% goedkoper dan in Hollanda).

Na de Apple Flagship Store hebben we de dag letterlijk in stijl af kunnen sluiten door nog even door de rest van de IFC Mall te lopen en een paar echte merk winkels te bezoeken: PRADA, Dior, Gucci, Louis Vuitton en Dolce & Gabbana. Hier overigens niks bijzonders, daar hebben ze in Xiamen ook straten vol mee. Wie het koopt? Geen idee, ik niet in ieder geval, maar er zal ongetwijfeld een markt voor zijn met al die winkels in China. Superdry zal je hier in ieder geval niet vinden, iedereen hier denkt hier dat het Chinese kleding is en ze houden hier nou eenmaal niet van Chinese producten.

Dag 3

De verjaardag van mijn “qin ai de” Jane(geloof me, Google Translate is een hele mooie uitvinding), inmiddels 23 lentes jong. Aangezien het nog steeds regende een mooi moment om het Shanghai Ocean Aquarium te bezoeken die eveneens  in Pu Dong New Area(aan de andere kant van “The Bund”) te vinden is. Zoals de naam al doet vermoeden is het gewoon een soort SeaLife en ook al kom ik er niet bepaald elke week, toch vind ik het niet echt bepaald wereldschokkend meer. Jane daarentegen had nog nooit zoiets gezien, dus die wilde overal op de foto en vond het helemaal het einde. Om toch maar even aan te geven wat een referentiekader voor verschil kan maken. Overigens hadden ze, met een lengte van 150 meter, wel de langste onderwater tunnel ter wereld(zo’n doorzichtige waar je doorheen loopt), kan ik dat toch mooi weer even afvinken!

Na het aquarium hebben we nog even rond gelopen door het gebied eromheen en zelfs zonder pardon de Jin Mao tower binnen gelopen alwaar het op één na hoogste hotel ter wereld gevestigd is(voorbij gestreefd door het naast gelegen Word Financial Center) met het op één na hoogste atrium ter wereld(begin dit jaar voorbij gestreefd door de Burj Khalifa), ik had geen idee of we naar binnen zouden kunnen in het Grand Hyatt maar de vriendelijke medewerkers stuurde ons gewoon de lift in en vertelden ons desgewenst ook nog waar we moesten zijn. Het atrium begint op de 56e verdieping en loopt door tot aan de 87e verdieping. Best een imposant gezicht als je er tussenin staat.

Vanaf de 56e verdieping konden we overigens duidelijk zien dat het maar goed is dat we geen geld betaald hadden om naar boven te gaan, er was door de mist/wolken niks anders te zien dan een witte waas. Zelfs het naastgelegen World Financial Center was totaal onzichtbaar.

Na het bezoek aan het Grand Hyatt moesten we ons schema dus maar even aanpassen, oorspronkelijk waren we namelijk van plan zowel de Oriental Pearl Tower als het World Financial Center te bezoeken maar geen van beide was mogelijk met de dichte mist en dus werd de magneetzweeftrein een dag naar voren gehaald. De magneetzweeftrein in Shanghai, of MagLev(Magnetic Leviation) voor de kenners, is de enige commercieel opererende zweeftrein ter wereld en met een topsnelheid van 430 km/h ook gelijk het snelste publieke vervoersmiddel over land(al maakt hij daar geen contact mee tijdens de rit). Ik had er eerlijk gezegd niks van verwacht maar als ‘speedfreak’ moest ik er toch geweest zijn en moet zeggen dat het absoluut een aanrader is, ook al doe je er maar 7:20 over 30 kilometer. Met 430 km/h 5 meter boven de grond door het landschap schieten lijkt meer op een straaljager dan een passagiersvliegtuig. Snap eerlijk gezegd niet waarom de Nederlandse regering een paar miljard in een HSL gestoken heeft die 250 gaat, maar goed, daar zou ik zo nog een paar pagina’s over vol kunnen schrijven.

Helaas bleek het weer ook de volgende activiteit parten te spelen, na de MagLev gingen we namelijk naar het Jinjiang Park alwaar het Shanghai Action Park ligt met onder meer één van de grootste reuzenraden ter wereld. Helaas blijken dit soort attractieparken in China afhankelijk van het weerbericht wel of, zoals in dit geval, juist niet te openen. Daar stonden we dan mooi voor een dichte ingang! Dus maar vroeg dineren en naar een Elektronica markt(ja, ik weet het, niet echt geweldige invulling van een verjaardag), gelukkig bleek het na een uurtje daar rond gelopen te hebben flink opgeklaard te zijn en dus zijn we met een noodgang terug gegaan naar Pu Dong New Area.

Eenmaal aangekomen op Pu Dong New Area bleek toch weer eens dat de gebouwen daar wel echt een flink stukje hoger zijn, daardoor bleef er rond de hoogste toppen toch nog flink wat mist hangen. De top van het World Financial Center en de Jin Mao Tower waren nog steeds niet te zien maar gelukkig bleek de Oriental Pearl Tower tussen de mistbanken door wel geheel zichtbaar te zijn. Grappig genoeg wilde Jane als echte Chinese zoveel mogelijk geld besparen door het goedkoopste kaartje te nemen en had ik het maar gedaan, toen we eenmaal boven waren bleek het namelijk weer helemaal dicht getrokken te zijn en kwam er af en toe met een beetje geluk iets te voorschijn. Sowieso was het uitzicht van de Oriental Pearl Tower maar een slap alternatief voor het World Fiancial Center vond ik persoonlijk, vooral ook omdat je er door de structuur van het gebouw nauwelijks goede foto’s kon maken. De eerste indrukken waren dus niet echt positief…

Gelukkig werd het beter naar mate we verder naar beneden gingen, met name vanaf 90 meter, daar bleek namelijk een achtbaan van ons eigen Vekoma aanwezig te zijn(waar ik hopelijk deze week bij op bezoek ga)! Niet de meest wereldschokkende achtbaan maar zeker wel een leuke verassing, net als de 4D Bioscoop(waarvan je stoel beweegt) op dezelfde hoogte, was gelijk het (niet) bezoek(en) aan het Shanghai Action Park een beetje gecompenseerd. Het leukste aan de Oriental Pearl Tower was echter ongetwijfeld toch het glazen panorama dek alwaar enkel een glazen vloer en muur je voor een val van 90 meter behoeden. Dat was overigens nog niet alles, op de begane grond bleek namelijk ook nog een soort museum te zijn over de geschiedenis van Shanghai wat uiteindelijk behoorlijk groot en interessant bleek te zijn. Alles bij elkaar was het het geld dus dubbel en dwars waard!

Daarna zijn we nog even snel op zoek gegaan naar een verjaardagstaart, maar dat bleek niet zo simpel(nouja of je moest er 50 euro voor over hebben) dus toen de dag maar afgesloten met een bezoekje aan “The Bund” om van de verlichte skyline te genieten.

Dag 4

“The Bund” was teven het begin punt voor dag 4, niet zo gek ook als je hotel er praktisch aan ligt! Het was echter de laatste mogelijkheid om nog even van het uitzicht te genieten en dat hebben we dus maar gedaan. Na een uurtje rondlopen en een ontbijtje bij onze vaste straatventer(“AHHH, you’re so tall”) gingen we vervolgens op zoek naar de derde en laatste tempel: Jing’an.

Helaas bleek de Jing’an Temple niet echt heel veel historische waarde te hebben, sterker nog, aan de buitenkant zit gewoon een winkelcentrum in de bijgebouwen van de tempel die zelfs nog in aanbouw was. Dat hij in aanbouw was betekende overigens ook dat we maar zo’n 30 procent konden bezoeken en wat we wel konden zien stond vervolgens ook nog eens helemaal vol met bouwmaterialen, jammer is wat dat betreft een understatement. Overigens is het wel een indrukwekkend bouwwerk zodra het af is en ook de ligging midden tussen moderne woontorens is erg uniek. En tja, hakenkruisen doen het nou eenmaal ook goed in boeddhistische tempels.

Aangezien de tempel nog maar half af was zijn we dus nog maar snel naar een fake market geweest, dit maal onder het Shanghai Science & Technology Museum maar er was dusdanig weinig aan dat we er in een half uur doorheen waren en daarna was het eigenlijk na wat gegeten te hebben alweer tijd om terug te gaan naar het hotel, de koffers op te halen en terug te gaan naar het vliegveld. Gelukkig was dit maal het laatste gedeelte van metrolijn 10 af waardoor we vanaf ons hotel direct met dezelfde metro lijn naar Shanghai Hongqiao Airport Terminal 1 konden, beter kan haast niet!

Samenvattend was trip 2 heel wat actiever dan trip 1 en heb ik gelukkig eindelijk echt wat kunnen zien van Shanghai, dat was mede te danken aan de kleine groep want als je eerst weer met 10 man moet overleggen duurt alles zo lang dat je al twee andere dingen had kunnen doen. Zegt overigens niet dat de vorige trip niet leuk was, maar nu heb ik heel wat meer rendement kunnen halen uit dezelfde tijd om het zo maar te zeggen

Overig

We beginnen komende maandag(morgen) alweer aan onze laatste week met de Chinese studenten, die ronden namelijk allemaal al af voor 26 december. Ik stop echter pas 7 januari terwijl de meeste nog tot 14 januari doorgaan, voor mijn eigen opdracht ben ik echter niet echt afhankelijk van de Chinese studenten(wel van de docenten) dus voor mij maakt het niet direct wat uit maar veel anderen werken wel direct met Chinese studenten samen dus die moeten ook deze week afronden terwijl in Nederland iedereen heerlijk kerstvakantie heeft. Wij hebben dinsdagmiddag een soort van kerstviering en vrijdag(kerstavond) waarschijnlijk vrij, dat geldt ook voor oudjaarsdag maar daar houdt het dan ook echt wel weer mee op.

Overigens zou ik die tijd goed kunnen gebruiken, want door de organisatie de eerste paar weken kon ik pas (te) laat aan mijn eigen opdracht beginnen of totaal geen eigen opdracht doen maar daardoor moet ik nu waarschijnlijk wel mijn stageverslag in mijn eigen tijd gaan maken terwijl die formeel gezien mee telt. Alles bij elkaar kom ik dan wel makkelijk boven de 800 uur uit in 20 weken terwijl ik maar 760 uur hoef te maken maar gelukkig heb ik dan wel een interessante en uitdagende opdracht uit kunnen voeren.

Tussendoor hebben we de afgelopen weken nog Sinterklaas gevierd en vandaag(zondag) zijn we nog naar Tong’an Movie City geweest met de CHECK-IT groep, als je de promotie mag geloven is dat heel interessant met een kleine kopie van de Forbidden City maar na een tijdje in China rond gelopen te hebben raak je wel gewend aan die Chinese bouwstijl en is zo’n slechte kopie niet echt bijster interessant meer. Het was wel gezellig en weer veel gelachen maar niet overweldigend mooi.

Ondertussen denk ik nog wel eens terug aan een jaar geleden(waar is de tijd gebleven?) toen we met de hele familie naar Appelscha zijn geweest om kerst te vieren in de sneeuw. Hoe anders is dat nu, meer dan 10.000 km verder is het nog zo’n 20 graden in de schaduw en moeten we zelf de kerstsfeer erbij bedenken. Denk dat ik in mijn hoofd kerst en de nieuwjaarsviering maar een een jaartje oversla, de tijd vliegt immers toch! Moet wel zeggen dat het idee dat tegen de tijd dat ik weer een keertje aan de eettafel zit voor een kerstdiner van moeders het alweer 3 jaar geleden is dat ik thuis kerst gevierd heb op z’n minst een beetje vreemd is. Misschien mis ik dat kerstdiner nog wel het meeste haha

Iedereen in ieder geval fijne feestdagen en een gelukkig Nieuwjaar toegewenst!