马瑞生 在 中国

Verveelde mensen in Nederland, ik hoop u voor de komende 15 minuten(kan ook zomaar 30 minuten worden) weer even van leesvoer te voorzien en u daarmee even uit de dagelijkse sleur te halen. Net als in Nederland is inmiddels ook hier de vakantie voorbij, ook hier mag ik weer lekker naar school(owhnee, ik zit nu op een echte Universiteit) en ook hier gaan dingen kapot: PS3(doet niks meer), tafel(stalen poot blijft niet meer aan het glazen tafelblad plakken), laptop(Windows kan wel upgraden maar niet downgraden, mijn fout!), haardroger(doet het de ene dag wel en de andere niet meer), de schoonmaaktool(spons laat los van de steel) en owhja, de kakkerlakken zijn ogenschijnlijk ook kapot want ik heb er al dagen geen gezien(even afkloppen). Net als in Nederland denk ik ook hier recht te hebben op garantie(PS3 vorig jaar hier gekocht) en net als in Nederland gaat dat ook hier niet zo makkelijk als dat zou moeten…

Laten we even bij het begin beginnen, ik ben gelukkig weer helemaal beter en voel me beter(en lichter) dan ooit! Daarnaast heb ik mij gisteren(dinsdag 6 september) bij de Universiteit gemeld om mijn inschrijving definitief te maken, allemaal leuk en aardig maar zoals het echte Chinezen betaamd zit er altijd een addertje(of meerdere) onder het gras. Allereerst mochten we een geweldig mooi inschrijfformulier invullen met de hand, waar alles op stond wat we pas twee keer ingevuld hadden voor het aanvragen van een visum en inschrijving voor de Universiteit, wellicht meer een soort consistentie check aangezien alles reeds in het systeem stond. Vanwege mijn eerdere deelname aan CHECK-IT(in China hoofdzakelijk geregeld door de Xiamen University) stond het er zelfs twee keer in en daarom was men ervan overtuigd dat ik reeds student was en al studentenkaart etc had, dat was echter niet zo en dus moest ik ze eerst maar even overtuigen dat ik gewoon in geschreven moest worden als nieuwe student.

Na het invullen van het inschrijfformulier  mochten we met z’n allen(4 Nederlandse studenten)) naar de bank om aldaar even 8400 yuan cash aan schoolgeld te deponeren en met een lullig papiertje met een stempel terug te keren als bewijs van betaling, overigens mag ik naast 8400 yuan schoolgeld hier ook nog eens mijn volledige schoolgeld aan de Haagse Hogeschool betalen. Dit aangezien de afzetters weigeren compensatie te geven, simpelweg omdat er geen (officieel) samenwerkingsverband is tussen Bedrijfskundige Informatica aan de HHS en Chinees aan de Xiamen University, en dat terwijl ik geen enkel onderwijs volg aan de HHS noch enige vorm van ondersteuning geniet. Kortweg betaal ik voor lucht en bureaucratie(het lijkt China wel). Kortgeleden bleek ook nog eens dat een mede-student van mij, van de Hogeschool Arnhem en Nijmegen, wel volledige compensatie kreeg voor het schoolgeld en dus overweeg ik sterk alsnog een mailtje aan dit onderwerp te wijden aangezien de HHS juist studenten zou moeten motiveren om de HHS te promoten buiten de grenzen van Nederland.

Anyway, na het betalen van 8400 yuan mochten we met het prachtige bewijs van betaling terug naar het OEC(Overseas Education College) Office om aldaar onze paspoorten in te laten scannen en dergelijke. Helaas gaan Chinezen om 11:30 lunchen en vervolgens tot 14:30 slapen, wij kwamen net om 11:30 weer terug van de bank en moesten dan ook haasten om alles te regelen voordat men zou besluiten een siësta te gaan houden. Aangezien ik, in tegenstelling tot Martin en Elan(een student van de eerste CHECK-IT groep) die dit al gedaan hadden toen ik ziekjes was, had ik nog geen zogenaamde Medical Check gedaan welke vereist is om het visum te wijzigen in een multiple-entry visum wat op zijn beurt weer vereist is om opnieuw China in te mogen zonder een nieuw visum aan te hoeven vragen. Aangezien ik naar Hong Kong wil(en het liefst eind December als Jan & Marcella daar verblijven op doorreis naar Australië) moet ik op papier China verlaten, want helaas is Hong Kong op papier nog steeds een zelfstandige entiteit binnen China en dus moet ik mijn visum veranderen. Om de Medical Check te kunnen doen(morgenochtend om 8:00 uur) moest ik wederom een inschrijfformulier invullen, alleen helaas zijn de Chinezen nogal rechtlijnig en vonden ze he niet nodig voor mij aangezien mijn visum reeds 180 dagen geldig is en wat hun betreft dus goed genoeg. Komt nog eens bij dat ze zelfs bij de OEC nauwelijks Engels spreken en ik dus weer flink wat moeite moest doen om überhaupt een Medical Check te mogen doen. Die Medical Check heb ik overigens al eens van dichtbij mogen meemaken voor Jane en dat is, met uitzondering van de bloedtest, de grootste wassen neus die er bestaat(“Wat staat hier?”, “Waar ruikt dit naar?”, “Komt het geluid van links of rechts?”).

Na het gezeur met de Medical Check aanvragen was het reeds +/- 12:50 en was men duidelijk van plan te sluiten om een dutje te doen, dus gehaast als ik ben ren ik recht van de ene naar de andere kamer(en vergeet daarbij een E-Card foto te maken, niet echt bijzonder overigens) en wordt daar plotseling geconfronteerd met de volgende verrassing: of ik maar even een verzekering af wilde sluiten van +/-40 euro… Mijn eerste vraag, eigenwijs als ik ben(just like home ), “Waarom?”. Het enige antwoord wat men kon geven: “Dat moet van de Chinese regering” en daar bleef het ook wel zo’n beetje bij hangen. Nu moet je als China-onwetende lezer begrijpen dat de waarom-vraag in China eigenlijk al een doodzonde is(maar het is er uit voordat je er erg in hebt) en dat de mensen die daar voor verantwoordelijk zijn zich die vraag vooral ook niet zelf gesteld hebben en totaal in de stress raken als je dat wel doet, in China moet alles gewoon omdat iemand ooit eens gezegd heeft dat dat zo was… Na een halve Chinese/Engelse woorden-wisseling heb ik ze kunnen overtuigen dat mijn reisverzekering alles al dekt voor minder dan +/- 180 dagen en ik  dus niet van plan ben voor minder dan 6 maanden 40 euro te betalen om vervolgens dubbel verzekerd te zijn. Nouja, overtuigen is wellicht een groot woord, wellicht waren ze zo geschrokken van mijn waarom-vraag dat ze na een aantal zinnen ook niets anders meer konden zeggen dan “ok”. Gelukkig bleek dat studenten die een dag eerder geregistreerd hadden verteld was dat het niet nodig was voor studenten die “slechts” 6 maanden blijven en dus ben ik blij dat ik de waarom-vraag heb durven stellen, zelfs al was het antwoord niet bepaald bevredigend… Voor Martin en Elan was het echter al te laat aangezien men reeds de verzekering afgesloten hadden.

Met de verzekeringsperikelen uit de weg was ik de laatste die voor de lunch nog even zijn studentenkaart op mocht halen(een mooi maar niet bepaald praktisch boekje) en even aan mocht schuiven bij een Chinese dame om een klein interview te houden om het niveau te bepalen waarop je ingedeeld dient te worden, helaas was dat een kleine tegenvaller en kom ik net als alle andere Nederlandse studenten(met uitzondering van Elan) op het laagste niveau. Niet dat ik ooit echt kans gemaakt heb overigens… Als je geen Chinese tekens kunt lezen/schrijven wordt je sowieso op het laagste niveau ingedeeld, hoe hoog/laag je niveau in spraak ook is.

Uiteindelijk is alles goed gedaan en vandaag mocht ik dan ook om 6:20 mijn bed uit(thuis is het minimaal 3 uur later) omdat om 8:00 de grootse “Openings Ceremonie” plaats zou vinden, wat een tegenvaller bleek dat te zijn. Chinezen vinden maar één ding leuker dan KTV/Karaoke en dat is het organiseren van “Ceremonies”(van Tea Drinking Ceremonies tot Tulpenbollen Plant Ceremonies). Helaas zijn ze daar, net als volkssport nummero uno: basketbal, totaal niet goed in. Allereerst begint elke ceremonie veel te laat, zijn sprekers vaak nauwelijks te verstaan omdat men te verlegen is of de audio-installatie het af laat weten maar als klap op de vuurpijl is er totaal geen “Show”-element. Over het algemeen is het 1.5 uur slap geouwehoer over hoe geweldig het wel niet is dat we vandaag allen bij elkaar zijn en dat de organiserende partij zo geweldig is. Vandaag was echter toch wel de overtreffende trap, zonder enige vorm van logica werd er ongeveer 1.5 uur Chinees gesproken(met af en toe drie zinnen Engels) tegen studenten die daar aanwezig waren om te beginnen met het leren van de Chinese taal. Dat kan nog best een stapje erger moet men gedacht hebben, want een verlegen mevrouwtje van de politie mocht op komen draven om ons 30+ minuten lang te vervelen met het uitleggen van de 100 verschillende visum types en te vertellen dat je vooral niets slechts moet doen. Om dat verhaal kracht bij te zetten werd een PowerPoint-presentatie van niveau kleuterschool(felle kleurtjes en kindertekeningen op de achtergrond) gebruikt als ondersteuning. Deze dame van de politie was echter wel verantwoordelijk voor de uitspraak van de dag “Don’t drink to much, it’s not worth it”, dat u het weet!

Samenvattend kunnen we weer concluderen dat de inschrijf-procedure en opening weer aan elkaar hing van onkunde, naïviteit, slecht Engels en vooral heel veel amateurisme. Gelukkig is ook dit juist de charme van China, waar wij ons in Nederland druk maken over de kleinste dingen om net dat beetje efficiënter te opereren zijn de Chinezen al lang blij dat men al die mensen aan het werk kan houden en voelt men zich goed met wat men doet zelfs al is dat in onze ogen totaal nutteloos. Wat mij betreft zou wat minder naïviteit en wat meer pro-activiteit/zelfredzaamheid de Chinezen op de lange termijn geen kwaad doen, maar om dat te bereiken is een totale cultuurs verandering nodig. Persoonlijk kan ik mij er dan ook totaal niet meer aan ergeren, laat staan wakker van liggen maar opvallen doet het zeker nog. Cultuur is dan ook meer dan dans en muziek en het biedt een uitstekende kans om mijn referentiekader te verbreden.

Gelukkig staat de Xiamen University hoog aangeschreven in China(en ver daar buiten) en op hun eigen vakgebied: Chinees, zal men toch wel kunnen excelleren. Ik maak me dan ook weinig zorgen over het daadwerkelijke onderwijs niveau, dat gaan we echter pas 13 september meemaken als de lessen daadwerkelijk beginnen. Morgen staat eerst de Medical Check op het programma, vrijdag worden de klassen bekend gemaakt en maandag is nationale feestdag in kader van het Moonlight Festival(met de bijbehorende mooncake game).

Met Jane gaat het overigens nog steeds goed en we zijn ook nog steeds zeer gelukkig samen, maar(ja daar is hij weer) zoals ik eerder al eens door heb laten schemeren haalt het hebben van een Chinese vriendin wel alle avontuur uit mijn verblijf al hier. Zonder Jane kan een bezoek aan de Walmart al uitlopen op een waar avontuur als werkelijk wildvreemde mensen met me willen praten of als ik iets specifieks zoek en wil vragen aan een medewerker, met Jane is het business as usual en zijn Chinezen ineens te verlegen om mij aan te spreken. Vreemd genoeg is het aangestaard worden na vorig jaar totaal aangewend, als je er echter op gaat letten valt op dat als ik met Jane ben vooral de ouderen ons aanstaren(die denken vast “Wat moet die Chinees met die blanke”) en als ik alleen ben word ik vooral aangestaard door alles van jonge kinderen tot dertigers(die moeten denken “Wat doet die blanke hier in z’n eentje?”). Mocht men ook daadwerkelijk wat zeggen dan is de absoluut meest populaire openingszin van 2011 “WOW, hen gao”, wat niets anders betekend dan “Wauw, wat ben jij groot”. Om maar even aan te geven hoe erg wij als lange Nederlanders opvallen, als ik naar de Walmart ga en één van de 44 kassa’s kies is er een grote kans dat men zegt “Hey, je was er gisteren ook nog” en ik kan ook willekeurige Chinezen ontmoeten die als eerste zeggen “ik zag je pas nog over straat lopen”. Undercover in China gaat hem dus niet worden

Overigens zijn er steeds meer mensen die de moed hebben om mij aan te spreken om hun Engels te oefenen, of om mijn Chinees te trainen. Iedereen wil weten waar ik vandaan kom, hoe lang ik ben en vooral wat ik hier doe. Meestal blijft het daar ook bij, want zodra het te specifiek wordt houdt mijn Chinees en hun Engels al snel op. De nare eigenschap van Chinezen die wel goed Engels kunnen is helaas dat men vaak bedreven is in het oplichten van buitenlanders(in Shanghai en Beijing kan ik er in het centrum in 100 meter zo 4 uit halen)  en dus haak ik direct af als een Chinees die perfect Engels spreekt iets teveel wil, mijn QQ(Chinese MSN) en mobiele nummer kunnen ze krijgen maar als ze willen dat ik direct mee ga(zoals ik gisteren mee maakte) of iets dergelijks dan haak ik per direct af. Praten is leuk, maar ik heb geen behoefte aan problemen…

Waar ik echter naar toe wilde toen ik over avontuur begon is het repareren van mijn PlayStation 3, aangezien Jane gisteren aan het werk was kon zij niet mee en dus mocht ik(na het inschrijven bij de Universiteit) het eigenhandig op gaan lossen(en dat wilde ik ook graag). Zelf had ik al de diagnose gesteld(corrupte of kapotte hardeschijf, je doet er weinig aan) en via een Chinese vriend het adres gekregen van de winkel waar ik hem vorig jaar gekocht had. Allereerst mocht ik met de taxi naar de winkel, ik ga echter altijd met de bus en zoek dan altijd op Google Maps op waar ik moet zijn en geen Chinees in de buurt om het adres uit te leggen, dit keer had ik het adres naar mijzelf gemaild en liet die op mijn telefoon lezen aan de taxi chauffeur. Gelukkig had ik dit maal een taxi chauffeur die de winkel na een flinke omweg wel wist te vinden(vorig jaar moesten we maar uitstappen en zelf zoeken). Eenmaal bij de winkel aangekomen moest ik de winkeleigenaar het probleem uitleggen(terwijl hij uiteraard weer geen Engels sprak) en uitleggen wat de PS3 (in het Nederlands) voor melding gaf. Al snel bleek mijn diagnose te kloppen en bleek de hardeschijf echt kapot. Deze had ik perfect zelf kunnen vervangen maar aangezien de PS3 net iets minder dan 1 jaar oud was dacht ik toch echt nog garantie te hebben en dus was ik naar de betreffende winkel gegaan, om één of andere onduidelijke reden bleek de garantie sticker(die hij er nota bene zelf op geplakt had) toch niet te betekenen dat hij hem gratis ging repareren voor mij en dat terwijl hij dit vorig jaar zo uitvoerig beloofd had(anders had ik hem net zo goed op internet kunnen bestellen).

Uiteindelijk bleek dat in China garantie betekend dat de reparatie kosteloos uitgevoerd wordt(niet dat manuren relatief iets kosten hier maar dat terzijde), niet dat de benodigde onderdelen gratis zijn. Fabrieksgarantie is er in beperkte mate, maar dan moet je ook wel echt de fabrikant raadplegen en dat is iets wat in China onmogelijk is aangezien Sony geen licentie heeft om PlayStation te verkopen of ondersteunen. Jane was het er echter mee eens dat de verkoper het wel gebracht had alsof hij de volledige reparatie kosteloos uit zou voeren en vond het dus onzin als ik volledig zelf zou betalen voor de nieuwe hardeschijf, uiteindelijk heb ik kunnen regelen dat ik 50:50 zou betalen en hem een soort van factuur op laten stellen in het Chinees en Engels(ja leg dat maar eens uit) zodat ik deze bij Sony neer kan leggen in de hoop dat die me nog enigszins kunnen compenseren. Overigens gaat het uiteindelijk maar over 8 euro(12 euro inclusief taxi kosten) en dat is natuurlijk helemaal niks vergeleken met de 150 euro onderzoekskosten die worden gerekend voor het überhaupt opsturen van een PS3 voor reparatie in Nederland, wat dat betreft ben ik al lang blij dat hij het weer doet! Ben echter wel alles kwijt wat erop stond, het meeste is wel weer te downloaden(maar dat duurt langer dan de 6 maanden dat ik hier ben) maar vooruitgang in de meeste spellen is totaal weg(en vooral mijn autoverzameling in Gran Turismo 5 was mij toch wel erg dierzaam, want racen dat is mijn ding ).  Maarja, eigenlijk kwam het allemaal sowieso heel slecht uit, ik moet natuurlijk heel hard studeren! Terug weg met de taxi was trouwens ook weer genieten, toen de taxi chauffeur “tsjoek tsjoek “-geluiden ging maken om te verifiëren dat ik wel echt naar het station toe moest? Nouja, daar schijn ik te wonen!

Weer even genoeg gelachen nou, er waren gelukkig ook weer genoeg echt leuke dingen de laatste tijd met als hoogtepunt afgelopen zaterdag een soort bedrijfsuitje met Jane’s directe collega’s. Jaja, een collega van Jane die ik reeds vorig jaar ontmoet had, had een hele happening georganiseerd(en zowaar goed ook). Het evenement bestond uit een gezamenlijke lunch met veel lekker eten en veel alcohol(wat voor de verandering ook lekker was), daarna gingen we met zijn allen naar de KTV/Karaoke Bar(waar iedere groep zijn eigen grote kamer heeft) alwaar we als eerste korte tijd gingen zingen en de mooncake game gingen spelen. –  De mooncake game is een spel met 6 dobbelstenen en staat in het teken van het winnen van prijzen op basis van bepaalde combinaties van gegooide ogen, dit spel wordt gespeeld ter ere van het aanstaande moonlight festival. – Tijdens de mooncake game mocht Jane een heuse blender in ontvangst nemen(de hoofdprijs van onze tafel) en een aantal kleinere prijsjes,  ik had minder geluk maar won desondanks toch een fotolijst en een springtouw met digitale teller en dergelijke. Ik speelde echter voor een collega van Jane die helaas niet aanwezig kon zijn en dus gingen de prijzen die ik won na afloop naar hem, dit is anders dan in Nederland waar je bij afwezigheid gewoon geen kans maakt op prijzen Na de mooncake game wierp de organiserende collega van Jane zichzelf op als een soort van quizmaster waarbij twee teams het tegen elkaar op namen met verschillende spellen waarbij men bijvoorbeeld op basis van één woord een liedje moest verzinnen, helaas begreep ik hier helemaal niks van en dus kon ik niets anders dan toekijken en lachen om hoe fanatiek men was(Nederlanders zijn daar over het algemeen veel te nuchter voor). Nadat de grote groep naar huis was om avond te eten(we spreken hier al over een programma van +/-4 uur)  hadden Jane en ik nog even de kans om met 3 andere collega’s wat te zingen om de tijd vol te maken dat de kamer gereserveerd was. Daarna zijn we nog met twee collega’s uit eten geweest en al met al was het een zeer geslaagde dag. Afgelopen week kon ik helaas, vanwege Typhoon Nanmadol die Xiamen in zijn greep hield, weinig doen. Wel hebben we een aantal interessante nieuwe restaurants ontdekt, naar de dierentuin geweest, gewaterfietst, films gekeken en dat soort dingen.

Inmiddels heb ik van Jane de opdracht gekregen om mij niet langer bezig te houden met het kapot maken(lees “kapot laten gaan”) van objecten en de sleutel tot succes schijnt daarbij volgens de Chinese logica de eigen mindset te zijn, zolang ik denk dat alles kapot gaat zal dat ook gebeuren. “Anything you can imagine, you can make real” maar dan omgekeerd zullen we maar zeggen Je maakt je eigen geluk, dus vanaf nu denk ik alleen nog maar dat ik heel gelukkig, rijk, dun, slim en met een 10 op mijn Chinese certificaat terug kom naar Nederland, dan komt het wel goed toch? Maarja, die Chinese logica wilde ook dat ik na 1 dag met griep naar het ziekenhuis ging

Ik hoop dat je na het lezen van deze blog weer een beetje beter beeld kunt vormen bij de wereld waarin ik hier leef en hopelijk ook dat die wereld mij eigenlijk heel goed bevalt, ik had natuurlijk weer kunnen vertellen dat het weer nog steeds prachtig is, dat je bij de McDonald’s hier ook een Big Mac krijgt als je “Big Mac” zegt, dat mijn uitzicht nog steeds heel mooi is en dat de ijskast het nog steeds bijzonder goed doet maar daar zit natuurlijk niemand op te wachten. Dat het goed met mij gaat, daar mag je wel vanuit gaan en als ik me hier niet thuis zou voelen dan zou ik hier ook zeker niet terug gekeerd zijn! Na alle ‘feel-good’ verhalen van afgelopen jaar geef ik echter ook graag een kritische blik op het dagelijks leven hier, niet omdat daar iets mis mee is, maar vooral omdat de op het oog meest simpele dingen hier kunnen uitlopen in een waar avontuur… Dat is China! En dat is wel degelijk anders dan thuis!

Voor de mensen die geen liefhebber zijn van digitale kaarten, een fysiek kaartje kan vanaf nu terecht op onderstaand adres:
Xia He Lu 886 Room 2025
Si Ming Qu
361005, Xiamen
Fujian
China