马瑞生 在 中国

Jullie vragen je misschien af hoe het toch al zo lang stil kan zijn op mijn weblog, ‘writersblock’, niks te vertellen of simpelweg geen zin? Niks van dat alle! Om maar op mijn vorige weblog in te haken, alles went… Het is alsof het nooit anders geweest is…

In amper 8 maanden tijd(met een tussenstop van 4 maanden in Nederland) is Xiamen van een totaal onbekende plek aan de andere kant van de wereld tot mijn nieuwe/tweede “thuis” uitgegroeid. Waar ik vorig jaar nog van de ene verbazing in de andere viel ben ik inmiddels zo gewend(lees ‘brainwashed’) aan de Chinese cultuur dat ik een kind dat op straat zijn behoefte doet inmiddels net zo normaal vind als een hond in Nederland dat zou doen.  Zodoende is het steeds moeilijker dingen te vinden die mij echt totaal verbazen en dus echt leuk vind om over te schrijven, anders wordt het weinig interessant… Gelukkig heb ik inmiddels behoorlijk wat tijd gehad om wat dingen te verzamelen en dus zal ik weer eens een poging wagen

Even een overzicht van de afgelopen weken:

Universiteit

Dat ik toch nog eens naar een heuse Universiteit zou mogen en nota bene ook nog eens om een nieuwe taal te leren(niet bepaald mijn beste onderdeel) in China! Wie had dat ooit nog gedacht? Ik niet in ieder geval

Ergens was ik voor  aanvang van de lessen wel redelijk in dubio over het niveau en in hoeverre ik dit zou kunnen volgen, Chinees heeft immers niks te maken met iets wat ik en velen met mij ooit geleerd hebben. Chinees is uniek in alle manieren die je maar kunt bedenken, alles wat je denkt te weten over taal en grammatica kan rechtstreeks de prullenbak in!

De colleges zelf, 3 uur per dag in totaal, worden verzorgd door twee docenten(of moet ik professors zeggen?). Waar de ene waarschijnlijk in de 40 is en een redelijk tot de verbeelding sprekende geschiedenis heeft(gewerkt van Amerika tot Indonesië)  daar is de ander praktisch net zo jong en onervaren als alle studenten in haar groep. Helaas is dat ook nogal te merken, laatst genoemde laat gerust alle 30 studenten(van Saudische tot Indonesische studenten, van 20 tot 60 jaar) stuk voor stuk de meest simpele dingen oefenen waarbij iedereen de aandacht verliest en vliegt vervolgens door de meest ingewikkelde materie alsof het gesneden koek is.

Gelukkig had ik nogal een voorsprong en dat was de docenten ook niet ontgaan dus al snel kreeg ik het predicaat “teacher’s favorite” opgeplakt, leuk voor de beeldvorming maar ook enigszins irritant omdat ik zeker de eerste weken bijna alle oefeningen het spits af mocht bijten terwijl de rest meestal 1 op de 4 keer uitgekozen werd of iets dergelijks. Het ergste van alles is nog dat zeker de jongste bovengemiddeld interesse had in mij(en een andere NL student), nadat ik twee geleden vertelde dat ik een Chinese vriendin had was alle interesse en overvloedige aandacht tijdens de colleges gelukkig snel weer op een normaal niveau.

Inhoudelijk is Chinees heel uitdagend, helaas is het bijna onmogelijk om op dit moment echt zinnige dingen te zeggen met de opgedane kennis omdat we vooral veel met de grammatica bezig zijn en veel minder met echt praktische dingen. Gelukkig heb ik ook nog een privé docent in de vorm van Jane die me dagelijks wat nieuwe dingen bij leert en voor de rest is het vooral zelfstudie.  Het blijft echter wel leuk omdat je soms (bijvoorbeeld in de bus) willekeurige mensen tegen komt die oprecht geïnteresseerd zijn en je een klein oppervlakkig gesprekje kunt houden met betrekking tot zaken als: waar kom je vandaan, hoe oud ben je, wat doe je hier, “goh wat is het warm hè?” etc.

Schokkend vind ik echter toch wel het feit dat ik volgende week drie tentamens heb: luistervaardigheid, lees- en schrijfvaardigheid en spreekvaardigheid. Spreken en luisteren is geen enkel probleem. Lezen en schrijven daarentegen wordt gelijk een sprong in het diepe, de toets zal volledig in Chinese tekens gegeven worden en dat is iets waar wij als westerlingen maar moeilijk aan kunnen wennen. Normaal gesproken leren we het meeste in PinYin, wat een alfabetische weergave is van de klanken van de karakters. Maar goed, we kunnen er nu echt niet meer onderuit!

Vreemde verhalen

De laatste weken staan toch ook wel een beetje in het teken van wat vreemde verhalen die ik om mij heen opvang die redelijk aan tonen dat de vermeende veiligheid in China ver te zoeken is. Zo hebben enkele van mijn Engelse medestudenten op straat een jonge studente zien liggen die door niemand geholpen werd(iedereen schijnt bang te zijn om uiteindelijk als schuldige aangewezen te worden), is Marnix(een andere student van de HHS) zijn portemonnee kwijt geraakt onder redelijk verdachte omstandigheden(gestolen zo mogen we wel aannemen) en is mijn schoonmoeder geslagen door een buschauffeur omdat hij plotseling meer geld wilde en toen de politie arriveerde deed men niks omdat men beide een kennis had bij de politie(status quo).  Verder was er een taxistaking in Xiamen(brandstof was te duur volgens de taxichauffeurs, ze zijn niet enige ) en dat leidde vervolgens tot een paar gesloopte taxi’s van chauffeurs die niet meededen en een confrontatie met het leger, ook waren er verhalen van twee taxi chauffeurs die door andere chauffeurs vermoord waren omdat ze niet meededen aan de staking.

Treurig genoeg schijnen ook alle westers uitziende medestudentes betast te worden door perverse Chinese mannen, zelfs zo erg dat we vorige week vrijdag een ingelast nood spreekuur hadden met onze oudste docente. Daarbij liepen de emoties zelfs zo hoog op dat één van de studentes moest huilen. Nu kan ik begrijpen dat dit voor vrouwen allemaal wat gevoelig ligt, maar in plaats van dat de docente ze gewoon gerust stelt raadt ze iedereen aan een mes mee te nemen op straat en ook niet te schromen om deze te gebruiken omdat vrouwen beschermd zouden worden door de wet. Geen halve maatregelen…

Om maar met de deur in huis te vallen, dit strookt totaal niet met mijn ervaringen en impressies. Natuurlijk ben ik door een groot aantal oplichters benaderd in met name Shanghai en Beijing, maar opletten is altijd verstandig. Geweld of iets dergelijks heb ik nog nooit meegemaakt en ook zijn de Chinese jongeren dusdanig verlegen dat ze het niet eens in hun hoofd halen om me aan te raken, maar de waarheid gebied te zeggen dat mijn medestudenten die deze ervaringen hebben niet bepaald in leeftijdscategorie <30 jaar vallen en dus wellicht een ander publiek aan trekken. En als docent mag je natuurlijk nooit zulke dingen zeggen.

Het zet je wel aan het denken, maar als je je laat leiden door angst kom je de drempel van de voordeur ook niet meer over. En tja, op 1.3 miljard mensen zitten er altijd wel een paar gekken tussen toch?

Verjaardag

De meest vreemde momenten tijdens een langdurig verblijf in het buitenland blijven toch vooral de verjaardagen van je directe familie en mijn eigen verjaardag vormt daarop geen uitzondering. Skype is leuk, maar het heeft toch wel zo zijn charme om gewoon iemand in het echt te feliciteren

Oplossing? Zelf een feestje bouwen natuurlijk Hoef ik gelukkig niet alleen te doen want net als vorig jaar is ook Martin er weer bij, en die schijnt ook op 28 September geboren te zijn! De 1801 bar is “wereldberoemd” in Xiamen en vormt dan ook een tweede thuis voor vele Nederlandse/buitenlandse studenten tijdens hun verblijf in Xiamen, aangezien er vele contacten lopen binnen de 1801 was er daarnaast ook wel wat te regelen qua voorzieningen en dus was de locatie een absolute ‘no-brainer’.  ;)

Helaas viel mijn verjaardag dit jaar op een woensdag en dus was het een simpele keuze, of vroeg naar huis en de volgende ochtend weer om 8:00 beginnen op de Universiteit of bij hoge uitzondering een college missen en uitslapen. Voor mijn verjaardag maak ik graag en uitzondering en dus mag het voor zich spreken welke keuze er uiteindelijk gemaakt is

Uiteindelijk waren Martin en ik op dinsdag om 22:00 in 1801 en al snel volgde nog een hele rits Nederlanders en ex-collega’s van CHECK-IT, uiteraard was ook Jane bij hoge uitzondering aanwezig Vervolgens werden om 00:00 onze namen omgeroepen en moesten we het podium op om gek te doen op de Chinese happy birthday song Gratis bier voor iedereen en taart maakte het feest uiteindelijk compleet!

Van die taart hebben we overigens vrij weinig gegeten, volwassen als we zijn was het natuurlijk veel leuker ieders gezicht onder de slagroom te smeren, maarja moet kunnen toch? Aan voedsel echter geen gebrek want na een lange nacht zijn we nog op wonderbaarlijke wijze in een McDonald’s beland die hier 24/7 open zijn.

Aan taart ook geen gebrek gehad trouwens, op Jane’s initiatief gingen we zelf taart maken op mijn verjaardag en hij smaakte gelukkig stukken beter dan hij er uit zag Mijn echte verjaardagscadeau is overigens nog onderweg, 21 of niet, die op afstand bestuurbare helikopters zien er zo verleidelijk uit!

Jingdezhen

Van 1 tot 7 oktober hadden we onze eerste en tevens laatste officiële vakantie tijdens onze studie aan de Xiamen University, ter ere van het 62 jarig bestaan van de People’s Republic of China. Chinezen gaan traditioneel elke vakantie naar huis en Jane vormt daar op geen uitzondering, haar moeder, broertje en zusje verbleven echter niet thuis maar bij de rest van de familie een kleine 200 kilometer van de eigen hometown. Plaats delict: Jingdezhen. Een plaats waar een toilet nog een gat in de grond is, datzelfde gat ook een enorme doucheput is, kleine kinderen nog met een gat in hun broek lopen i.p.v. een luier, alle koters op de muren schrijven, bloedvlekken gewoon bij het design van het dekbed horen, elke straat een openbare vuilnisbak is, hand zeep nog niet is uitgevonden en de bijbehorende handdoek ook niet. Jaja, het echte China gevoel…

In de vijf dagen(maandag tot vrijdag) Jingdezhen werd ik al snel ondergedompeld in totale chaos(“Go with the flow”) aan activiteiten en familie politiek, niks is namelijk wat het lijkt in China. Een simpel diner met een buitenlander wordt zo al snel het verhogen van de eigen status en proosten kan zo maar 30 minuten duren omdat je iedereen één voor één langs moet van belangrijkste persoon, naar organisator en dan van oud naar jong(leuk met 20 man aan één tafel ). Gelukkig is het grootste gedeelte van mijn familie lang zo traditioneel meer en zijn super vriendelijk, voor die paar mensen die het nog wel geloven moet het sprookje echter in leven gehouden worden, het lijkt Sinterklaas wel! De spontaniteit en improvisatie aan activiteiten kon ik echter wel waarderen!

Ook iemand adresseren in je familie is een kunst op zich, de namen voor opa , oma, oom en tante zijn verschillend voor vaders en moeders kant  en wordt in het geval van de ooms en tantes ook nog eens voorafgegaan door hun plaats in het gezin. De oudste tante is praktisch een “grote tante”, de tweede “tweede ante”, etc. De man van de tante is echter ook geen oom, maar letterlijk “grote tante’s echtgenoot ”.  Alsof ik nog geen problemen genoeg had om die Chinezen te volgen!

Hoogtepunt van mijn verblijf in Jingdezhen is gek genoeg iets wat vorig jaar in Xiamen gemeengoed geworden was: de (voet)massage. Het effect vind ik nog steeds niet denderend maar het staat als buitenlander  altijd garant voor 1.5 uur van de meest vreemde vragen en momenten omdat de masseurs maar niet kunnen geloven dat zulke monsters(lees lange blanke mensen) bestaan.

Ik ben twee achtereenvolgende dagen geweest, allereerst heb ik mijn schoonbroer, schoonzus en Jane getrakteerd, maar dat mocht niemand weten want traditionele Chinezen en ouderen vinden dat geldverspilling. Alles is relatief natuurlijk, maar voor 1.5 uur lachen betaal je 58 yuan(6.5 euro) per persoon inclusief snacks en een drankje naar keuze, geen geld natuurlijk!  Ook mocht ik weer een nieuwe reïncarnatie van de Chinese medicijn kunst uitproberen, een glazen bol met olie die gedurende 10 minuten telkens aangestoken werd en zich door het gebrek aan lucht vacuüm trok op je voet en daarna 20 minuten bleef zitten. Daaraan konden ze ook bepaalde dingen aflezen zo ging het verhaal, het leuke was echter dat ik de ene dag veels te het zou zijn van binnen om dat ik veels te veel spicy food eet(klopt wel) maar de volgende dag was ik ineens te koud… Uhm, juist…

De volgende dag vroeg de rijkste van het gezelschap(de man van de dochter van de oudste tante, op zijn Chinees ) na een familiediner of we zin hadden om met een aantal ooms naar de massage te gaan, niet geheel toevallig dezelfde als de dag ervoor. Dit maal waren het echter niet de masseurs die voor het vermaak zorgde, maar mijn schoonfamilie. Deze vonden het gepast om, terwijl Jane erbij was, het bedrijf te vertellen dat voor deze blanke uit het Westen zo spoedig mogelijk het mooiste meisje van de klas opgetrommeld moest worden. Een kort moment had ik nog het idee dat het om een grap ging, maar toen er iemand kwam om mij te masseren werd deze zonder pardon weggestuurd omdat deze niet knap genoeg zou zijn voor mij. Toen de verbazing compleet was kwam uiteindelijk een heel schattig en super verlegen meisje binnen gelopen, durfde me 1.5 uur niet aan te kijken en was zo klein en licht dat ze de helft van de handelingen niet eens kon uitvoeren omdat een Nederlander van 1.96 wel andere koek is dan een Chinees jongetje van 1.70

Gelachen heb ik overigens sowieso wel met mijn schoonfamilie, ondanks de taalbarrière is er toch wel een soort chemie. Al is het alleen maar omdat ik mij als buitenlander kan permitteren om de meest lachwekkende Chinese uitspraken eruit te gooien waardoor ik de lachers al snel op mijn handen had. Ook mijn Chinese stopwoordjes (zoals “ik snap er niks van”) werden onmogelijk ver uitvergroot en gekopieerd. Gelukkig wist mijn schoonmoeder toch te melden dat mijn Chinees sinds de laatste ontmoeting sterk verbeterd is. En al kan ik niet echt met ze praten, die Chinese kaartspellen kan ik best van ze winnen

Het enige wat ik in China al sinds het begin der tijden probeer te ontlopen(en alle Nederlanders met mij) zijn de traditionele Chinese toiletten(google maar eens op “squat toilet”), niks anders dan een gat in de grond waar je boven mag gaan hangen om je behoefte te doen. Geloof me, ik stond dan ook niet bepaald te springen toen ik hoorde dat er in de wijde omtrek geen westers toilet te vinden was. In het teken van inburgering en het verbreden van mijn referentiekader uiteindelijk toch de stap maar genomen De details zal ik jullie besparen, maar relaxend is het in ieder geval niet

Samenvattend heb ik weer een hoop Chinees cultuur opgesnoven, zoveel zelfs dat ik stiekem al een blog van 4 A4-tjes klaar had liggen, maar dat zal ik jullie maar besparen Het was echter zeker de moeite waard en weer een hoop nieuwe dingen geprobeerd en mensen ontmoet.

Verder…

Nadat ik vrijdagavond 7 oktober weer “home sweet home” in Xiamen arriveerde mocht ik gelijk weer aan de bak, in China hebben ze namelijk geen enkel geen medelijden met het weekend. Vijf dagen vrij betekend dus dat er in het weekend mooi twee dagen in gehaald kunnen worden, zo ook bij de Universiteit Heb het gelukkig weer overleefd, 7 dagen achter elkaar om 6:20 opstaan is voor mij al een prestatie op zich! Gelukkig zijn er op de Universiteit genoeg interessante mensen te vinden en heb dus al een redelijk aantal nieuwe vrienden gemaakt, dus snuif niet langer alleen Chinese cultuur.

De dagen vliegen nog steeds voorbij en worden gevuld met dagelijkse dingen als de was doen, schoonmaken, koken(bij hoge uitzondering dan) en natuurlijk een beetje zelfstudie. Gelukkig heb ik ook nog genoeg tijd om wat leuke dingen te doen zoals de KTV(Karaoke), shoppen met Jane, meeten met een paar ex-collega’s van CHECK-IT(zowel Chinees als Nederlands) en zo gaat het leven in mijn nieuwe “thuis” gewoon verder…