马瑞生 在 中国

Daar is hij dan toch eindelijk, mijn eerste bericht vanuit Xiamen! Het heeft vanaf het moment dat ik dinsdag uit bed kwam 30 uur geduurd voordat ik een keer in mijn appartement aan was gekomen in Xiamen. Dan is de eerste vraag natuurlijk, “hoe is het daar”? Nou, vooral heel erg warm!

Voordat ik verder in ga op hoe het hier nou echt is wil ik het eerst nog even over de reis zelf hebben, de reis is immers net zo belangrijk als de bestemming(volgens de KLM in ieder geval). Die reis begon afgelopen dinsdag rond 14:00 Nederlandse tijd toen we van huis richting Schiphol vertrokken om daar samen met Martin de KL895 te pakken richting Shanghai, aangezien we tijd zat hadden zijn we gelijk maar even gelobbyd voor betere stoelen met extra beenruimte waar je normaal voor moet betalen. Helaas hebben we niet kunnen vermoeden dat meer beenruimte ook minder zitvlak betekent, want toen we om 18:00 eindelijk mochten boarden zat het op z’n zachtst gezegd niet zo heel best. De reden daarvoor bleek vrij simpel, iedereen heeft zijn eigen scherm en bijbehorende afstandsbediening, bij de normale stoelen zitten deze verwerkt in de stoel voor je maar als je bij de nooduitgang zit heb je die natuurlijk niet, dus daarom hebben ze het doodleuk aan de binnenkant van de armsteun verwerkt waardoor je de hele reis een afstandsbediening in je dijbeen hebt. Al hoewel ik ook nog een paar uur door heb mogen brengen in de Economy Comfort zone omdat uitgerekend mijn entertainment systeem een beetje kuren vertoonde en dan is de nacht veel te lang in zo’n vliegtuig!

Uiteindelijk was de KLM natuurlijk lekker stipt, we vertrokken daadwerkelijk rond 18:25 vanaf Schiphol en kwamen rond 10:00 ‘s ochtends(plaatselijke tijd) voor op schema aan in Shanghai Pu Dong, even langs de immigratiedienst en de koffers opnieuw inchecken en rond 11:30 waren we alweer gesettled in de vertrekhal voor onze overstap richting Xiamen. Helaas begon daar toch een beetje het gezeur, want terwijl wij rustig bij de gate zaten te wachten tot het 14:30 zou worden en we mochten gaan boarden besloten de Chinezen om onverklaarbare redenen de vlucht te cancellen. Geen probleem natuurlijk, behalve als je in een land zit waar ze zelfs op het vliegveld nauwelijks Engels spreken!

Gelukkig kon de lokale supervisor ons geruststellen, we werden overgeplaatst naar een andere vlucht op de tweede luchthaven van Shanghai, Shanghai Hongqiao. Om daar te komen werden we samen met rond de 50 Chinezen in een bus gegooid en werd ons beloofd dat onze koffers, die we al ingecheckt hadden, ook overgeplaatst zouden worden. Na een dodemansrit van een uur van de buschauffeur in één of andere tropische storm(het leek wel een rivier op de snelweg), waarbij zelfs de bliksem nog in sloeg in de bus of in ieder geval dichtbij en we iets van 10 ongelukken van dichtbij mee hebben gemaakt, kwamen we uiteindelijk aan bij Shanghai Hongqiao aan waar de stress de Chinezen even te veel werd naar mijn idee. Alle medewerkers die de groep moesten begeleiden renden alle kanten op en toen we eindelijk de juiste balie gevonden leken te hebben om het ticket over te boeken begonnen ze in het Chinees te schreeuwen en zonder ons ook maar iets in het Engels te vertellen begon men weer naar een andere balie te rennen, dus dan zit er niks anders op dan de groep volgen!

De schrik kwam pas echt toen we uiteindelijk aan de beurt waren bij de balie, want zoals je al lang aan had kunnen zien komen, niemand wist meer waar de koffers waren! En leg dan maar eens aan de beste man uit dat de supervisor van China Eastern Airlines op Pu Dong beloofd heeft dat de koffers overgezet zouden worden… Gelukkig kregen we uiteindelijk groen licht om met de nieuwe vlucht mee te gaan en werd de bagage op een andere vlucht gezet(en ons nog het verkeerde vluchtnummer geven ook) maar eenmaal weer ingecheckt en door de diverse security checks bleek ook deze vlucht op losse schroeven te staan, het vliegtuig waarmee we zouden gaan was namelijk door de eerder genoemde tropische storm noodgedwongen geland op Shanghai Pu Dong en het zou uiteindelijk nog 2/3 uur langer duren voordat het vliegtuig eindelijk op de juiste plaats was.

Uiteindelijk konden we pas rond 18:20 lokale tijd boarden en stegen we pas om 20:00 op terwijl we al om 16:30 in Xiamen hadden moeten landen, treurig genoeg waren er natuurlijk ook nog twee Chinese studenten/dames(Jane & Winnie) die ons op zouden komen halen van het vliegveld en daar al sinds 16:00 stonden. Gelukkig kon ik via mijn telefoon nog wel contact houden via email(al zal Vodafone daar de rekening wel voor presenteren binnenkort) zodat ze in ieder geval nog wisten hoe het ervoor stond, maar we gaan maar even op zoek naar een presentje om ze te bedanken voor de 6/7 uur die ze op het vliegveld hebben gestaan voordat we eindelijk eens uit de aankomsthal kwamen lopen. En het ergste van alles is nog, dat we ze gelijk aan het werk hebben gezet om onze koffers terug te halen want het was weer eens ouderwets gezellig op het vliegveld, zonder Engels sprekenden! Het zou uiteindelijk nog tot 23:00 duren alvorens we een keer in onze appartementen waren, zonder koffers wel te verstaan.

Die koffers kwamen uiteindelijk gistermiddag ineens aan uit het niets, dat is maar beter ook, want behalve een handdoek en slippers had ik weinig kleding bij me in me handbagage en met dit zweet weer, wil je niet twee dagen achter elkaar dezelfde kleren aan! Gelukkig waren de koffers, behalve een hoop krassen, nog heel. Helemaal gerustgesteld konden we daarna lekker gaan shoppen bij de lokale Wal-Mart en een Chinese SIM-kaart kopen.

De appartementen zijn trouwens van het ‘net-niet’ gehalte, het is allemaal nog heel erg nieuw maar nu al laat overal het pleisterwerk los, is de badkamer zwaar verpest(roest, schimmel en nog meer van dat soort narigheid) en kan mijn balkon deur niet eens dicht(gat van 5 cm oid). Het uitzicht daarentegen is wel geweldig en ook de airco doet het gelukkig goed, zelfs met de airco op 25 graden voelt het nog heerlijk koel omdat het buiten gewoon een echte sauna is.  Maar dat is ook een beetje het verhaal wat me opvalt als je hier rond loopt, gewoon mee gaan met de stroom en je niet druk maken om wat er allemaal mis is… Alleen alle plannen op een opgeruimde kamer kunnen gelijk de ijskast weer in(owhja, die heb ik als één van de weinigen hier wel in mijn appartement staan, maar die schijnt nog weggehaald te kunnen worden ofzo) nu de Chinese IKEA de plankloze kast uitgevonden heeft. Want de kast hier heeft alleen maar een 5 hangertjes en daar heb je niet zoveel aan voor broeken en T-shirts…

Dat de mensen hier gewoon maar mee gaan met de stroom zie je wel terug in het verkeer, te pas en te onpas toeteren, rechts inhalen, spookrijden, met 100 door een zijstraatje knallen en dat terwijl er ook nog een paar mensen midden op straat lopen en fietsen(want ook al liggen er overal voetpaden, ze vertikken het om erop te lopen). Aan de andere kant heeft die totale chaos ook wel iets, want je kunt je echt kostelijk vermaken met een taxi ritje van 20 minuten voor  20 yuan(nog geen 2 euro).  En gordels achterin? Niet omdoen! Want dan beledig je de chauffeur door te tonen dat je bang bent(zo gaat het verhaal in ieder geval).

En dat het wel iets heeft, dat is denk ik het hele verhaal met China en Xiamen in het bijzonder. Je kan je er heel druk om gaan maken dat het niet zo is als thuis, maar dan had je maar thuis moet blijven! Ik kan nog zoveel vertellen over het uitgaan, bijvoorbeeld dat je overal gratis drank aangeboden krijgt van wildvreemde en dat iedereen, inclusief jongens, je wil omhelzen. Maar “Een beetje gay is niks mis mee”, toch Rik? Het punt is, dat is zoals het hier gaat, wij vinden het vreemd, maar zij zien er niks fouts in en iets wat je aangeboden krijgt afwijzen mag eigenlijk ook niet want dat is beledigend!

Om een lang verhaal kort te maken, er is nog zoveel te vertellen, maar ik voel me hier eigenlijk al best wel thuis en dat is het belangrijkste denk ik op dit moment. De jetlag hakt er wel een beetje in, wat vast wel terug te zien is aan mijn schrijfstijl. Vanavond hebben we in ieder geval weer een feest met de andere CHECK-IT studenten en maandag moeten we officieel beginnen, in de tussentijd hoop ik nog een paar mooie foto’s te kunnen maken(want tot nu toe heb ik nog zo goed als niks) en nog wat tijd te kunnen vinden om nog een berichtje te schrijven.

Maar voor nu, bedankt voor het lezen, laat eventueel een reactie achter en tot de volgende keer maar weer!