马瑞生 在 中国

Je zou het bijna vergeten als je in het tropische klimaat van Xiamen maar de zomervakantie is vanaf vandaag officieel voorbij en dus is het werken geblazen, althans, dat zou je verwachten…

Eerlijk is eerlijk, als je 3 van de 5 dagen uitgaat(bij de 1801 bar, helaas foto’s maken niet toegestaan) om half 5 gaat slapen, om 12 uur wakker wordt, gaat lunchen, naar de Wal-Mart gaat en vervolgens weer gaat dineren wil je nog weleens vergeten dat je hier eigenlijk bent om stage te lopen. Als je dan tot een dag voor het begin van de stage nog niks gehoord hebt dan wordt het er ook al niet veel beter op maar uiteindelijk moest ik er vanochtend om 9 uur dan toch aan geloven en 10 minuten door de verzengende hitte lopen op het Xiamen Software Park om bij het gebouw van de Xiamen University en CHECK-IT terecht te komen. En nu zit ik hier inmiddels alweer 6 uur later mijn blog bericht te typen na een lunch van 2 uur omdat er simpelweg niks te doen is maar we moeten natuurlijk wel onze uren halen(ook al hoeven we ze bij de HHS niet tot op het uur te verantwoorden).

Dat er niks te doen is, is vooral een samenloop van omstandigheden. De opdrachten zijn simpelweg nog niet verdeeld en alle Chinezen starten waarschijnlijk niet 1 maar 2 weken later en maar 3 dagen per week deel zullen nemen aan CHECK-IT(zo ving ik op) waardoor het een beetje een raar verhaal lijkt te worden de komende weken… Aan de andere kant vind ik het persoonlijk wel weer heel leuk dat Martin en ik waarschijnlijk(met de nadruk op waarschijnlijk) projectleider van alle groepen zullen worden en dus echt een hele brede, afwisselende en uitdagende taak krijgen. Het is dus maar goed dat de Chinezen maar 3 dagen per week mee doen want ze weten niet wat hun overkomt!

Genoeg over stage, het echte leven is namelijk ook begonnen. De eerste dagen was het lekker makkelijk om hier te overleven, een koffer vol schone kleren en tijd genoeg om op en neer te gaan naar Wal-Mart en dus heb ik het wassen weer ouderwets tot het laatste moment uitgesteld. Dat houdt in dat ik vanavond zodra ik klaar ben met werken voor het eerst hoop te gaan wassen, of beter gezegd moet wassen. Ik ben namelijk door al mijn handdoeken in en dat houdt ook in dat ik gisteravond niet heb kunnen douchen en dus vanavond ook niet naar alle waarschijnlijkheid omdat de wasdroger hier ook nog niet is uitgevonden, lekker handig dus. Dus maar even lobbyen om een handdoek ergens anders vandaan te toveren of een ander plan bedenken om te drogen.

Ondertussen zijn al mijn afvoeren nog steeds verstopt in de badkamer, dat houdt in dat de WC meerdere malen per dag niet weg wil lopen en het water in de douche ook helemaal omhoog komt omdat het niet snel genoeg wegloopt. Om dat probleem te verhelpen heb ik bij de Wal-Mart even gevraagd naar chemische ontstopper, maar probeer dat maar eens uit te leggen aan een gemiddelde Chinees Gelukkig is het uiteindelijk gelukt, ik heb het alleen nog niet uitgeprobeerd vanwege tijdgebrek, maar van een collega student weet ik dat het goed werkt al had die er niet over nagedacht dat een halve fles wellicht niet zo goed was voor de afvoerbuis. Maar na het wassen ga ik dat ook maar eens even uit testen vanavond.

Het andere probleem in mijn appartement, de balkondeur die niet dicht gaat, wordt ‘as we speak’ opgelost door mijn toekomstige Chinese collega Jane(die ons ook van het vliegveld kwam halen). Om hier iets gedaan te krijgen in je appartement moet je namelijk Chinees spreken en laat ik dat nou net nog niet goed genoeg kunnen, dus dan komen de lokale connecties wel van pas. Al is het niet alleen maar handig, Jane en haar roommate Winnie gingen gisteravond natuurlijk ook gezellig mee naar de karaoke of KTV zoals ze het hier noemen.

Over karaoke gesproken, dat moet of het meest overrate verschijnsel ter wereld zijn of we hadden gewoon een enorm saaie groep mensen bij elkaar. Sowieso mis ik een beetje het competitie element, het gaat er namelijk gewoon om om te zingen en het maakt niet uit hoe goed of slecht het is. Het probleem is denk ik echter dat we met een paar random Chinezen zaten die Frank, een student die een jaar geleden in de eerste groep van CHECK-IT zat en inmiddels hier weer voor een paar maanden is bij zijn Chinese vriendin om hier een studie te volgen, had meegenomen. Helaas kende we die natuurlijk totaal niet en kreeg je al snel weer verschillende groepen die alleen met elkaar praten maar er waren ook weinig mensen die leuk meededen, want de Chinezen vinden de Engelse muziek niet zo geweldig en wij hebben weinig feeling met de Chinese muziek. Oftewel, het was gewoon een dooie boel. Maar dat kwam dan ook omdat een hoop van de Nederlandse studenten op het laatste moment afgehaakt waren. Gelukkig vielen mijn eigen zang kunsten nog niet helemaal tegen en hebben we onderling nog best gelachen, maar volgende keer mag het toch wel wat boeiender.

Over Nederlandse studenten gesproken, ik bedacht me zojuist dat ik in mijn vorige bericht nog helemaal niks gezegd heb over mijn mede studenten. Maar ik durf gerust te zeggen dat je met de meeste goed kan lachen, alleen samenwerken moet nog blijken. Helaas krijg je natuurlijk al weer snel een soort van groep vorming, de mensen die uitgaan zie ik de hele dag door en sommige mensen die meer met cultuur hebben heb ik echt pas één keer gezien. Daar gaat nu met CHECK-IT natuurlijk wel verandering in komen. Maarja, je kan onmogelijk met iedereen goede vrienden zijn en zolang je er goed mee kan samenwerken lijkt me er weinig aan de hand.

Dan over op mijn favoriete onderwerp: eten! En hoewel ik graag af wil vallen in China heb ik inmiddels toch ook de McDonald’s hier bezocht en het mag (helaas) gezegd worden, het smaakt (nog) beter dan thuis! Grappig genoeg eet ik hier echt alles waarvan de Chinezen maar zeggen dat het lekker is en denk ik er maar niet teveel over na wat het is of waar het vandaan komt, helaas houden de Chinezen nogal van zoet en heb ik meer met hartig. Hartig was het gisteravond in ieder geval wel, toen heb ik even een lekkere biefstuk met (een soort van) spaghetti en gebakken ei naar binnen heb gewerkt in record tempo. De bereiding was eveneens in record tempo maar er stonden dan ook rijen voor de deur(moet je maar reserveren hè) en waarschijnlijk hebben ze het gewoon afgekeken bij de buren(de McDonald’s).  Helaas was het eten wel net als bij een gemiddeld wok-restaurant, alles wordt bij elkaar gegooid met een hele laag saus en uiteindelijk smaakt alles hetzelfde. Wel lekker overigens, maar het enige verschil tussen vlees en groente is dat je op vlees wat meer moet kauwen. Vanavond wordt het echter weer ouderwets genieten geblazen, dan ga ik namelijk voor het eerst in mijn leven McDonald’s thuis laten bezorgen(geen tijd om uit eten te gaan)!

Ondertussen zie ik iedereen om me heen ziek, zwak en misselijk worden. Zelf ben ik alleen het besef van tijd kwijt, normaal heb je altijd wel een idee hoe laat het is maar hier wordt het heel snel licht en heel snel donker omdat het veel dichter bij de evenaar zit en dus is het om 6 uur nog helemaal licht en kan het half 7 zo goed als donker  zijn. Daardoor heb je heel snel het idee dat het ineens heel laat is geworden maar dan is het nog maar 7 uur. Daarnaast was er bij de voorbereiding vooral veel aandacht voor de cultuurschok, maar de reden daarachter moeten mensen denk ik toch vooral zoeken bij zichzelf.

Inmiddels heb ik namelijk ook andere gedeeltes van Xiamen gezien, wat meer bij het echte beeld van China aansluit, overal kleine eettentjes, rotzooi op straat, zwerf honden(niet bijten alstublieft) en afgebladderde huizen. Ook ben ik nog even naar het strand geweest waar de rioolbuizen gewoon op uit lopen waar de mensen zwemmen en om even een indicatie te geven hoe warm het hier is, ik zweette me om 12 uur ‘s nachts nog gewoon kapot op het strand terwijl de Chinezen nog lekker aan het zwemmen waren. Ook hebben we in een garagebox gegeten waar de meeste vreemde dingen lagen en alle sigaretten op de grond werden gegooid. En het is wel vreemd om zulke dingen te zien als je Nederland gewend bent maar ze zijn hier niet anders gewend, het enige wat ik echt belangrijk vind is dat mijn eten goed bereidt is en dat mijn appartement een beetje schoon is want voor de rest heb ik er geen last van.

Overigens was ik ook bijna ‘Lost in China’, toen ik voor het eerst in me eentje met de taxi naar huis ging begon de taxi chauffeur heel vrolijk op z’n beste bloemkolen Engels met me praten maar vervolgens bleek die ineens wel de weg kwijt te zijn en geen Engels meer te begrijpen. Al weet je bij de taxi chauffeurs hier nooit of het een spelletje is of niet, maar gelukkig ben ik uiteindelijk met behulp van mijn kaartje weer terug gekomen op plaats van bestemming al was het wel opvallend dat hij het niet begreep toen ik het uitsprak maar vervolgens wel letterlijk hetzelfde uitsprak van het kaartje. Maar goed, 5 yuan extra kun je ook nog niet direct arm van worden natuurlijk. Daarnaast is het een goede stimulans om goed te oefenen met Chinees en het lukt al aardig om wat korte zinnetjes te zeggen, alleen een echte discussie aangaan is er natuurlijk nog niet bij… Het is echter wel leuk om te zien dat de Chinezen altijd een soort van positief verrast zijn dat je überhaupt je best doet om een beetje Chinees te kunnen praten, alleen sommigen begrijpen dan weer niet dat ‘ni hao’ niet betekend dat je een Chinese taalexpert bent.

Dat ik toch echt heel ver weg zit heb ik vanochtend wel gemerkt, toen moest ik snel voordat ik weg moest nog even de samenvatting van de Formule 1 Grand Prix van België bekijken via de BBC(via een VPN tunnel). Het scheelt wel een hoop tijd, maar zeker met een race als die van gisteren is het toch jammer dat je dat dan net weer even moet missen… Maarja, ik heb er zelf voor gekozen hè

Om een lang verhaal kort te maken, ik voel me hier nog steeds thuis, maar het vrijblijvende is er inmiddels wel een beetje vanaf. We moeten aan het werk en ik moet wassen!  Twee dingen die ik het liefst voor eeuwig uit zou stellen… (sarcastisch bedoelt hè Marcella)