Jullie vragen je misschien af hoe het toch al zo lang stil kan zijn op mijn weblog, ‘writersblock’, niks te vertellen of simpelweg geen zin? Niks van dat alle! Om maar op mijn vorige weblog in te haken, alles went… Het is alsof het nooit anders geweest is…
Verveelde mensen in Nederland, ik hoop u voor de komende 15 minuten(kan ook zomaar 30 minuten worden) weer even van leesvoer te voorzien en u daarmee even uit de dagelijkse sleur te halen. Net als in Nederland is inmiddels ook hier de vakantie voorbij, ook hier mag ik weer lekker naar school(owhnee, ik zit nu op een echte Universiteit) en ook hier gaan dingen kapot: PS3(doet niks meer), tafel(stalen poot blijft niet meer aan het glazen tafelblad plakken), laptop(Windows kan wel upgraden maar niet downgraden, mijn fout!), haardroger(doet het de ene dag wel en de andere niet meer), de schoonmaaktool(spons laat los van de steel) en owhja, de kakkerlakken zijn ogenschijnlijk ook kapot want ik heb er al dagen geen gezien(even afkloppen). Net als in Nederland denk ik ook hier recht te hebben op garantie(PS3 vorig jaar hier gekocht) en net als in Nederland gaat dat ook hier niet zo makkelijk als dat zou moeten…
Jaja, exact een jaar geleden(25 augustus 2010) arriveerde ik voor de eerste maal in Xiamen. Sinds die dag ben ik dus gemiddeld het langst in China en dat zal voorlopig ook nog wel even zo blijven. Dat alles snel kan veranderen blijkt opnieuw, een jaar geleden had ik geen idee wat ik moest verwachten, laat staan dat ik er inmiddels opnieuw een halfjaar zou verblijven. Hoe je het ook wendt of keert, het is en blijft een onvergetelijke en onvervangbare tijd met een aantal dieptepunten(ziek zijn, autoongeluk, etc…) maar des te meer hoogtepunten(Shanghai, Beijing, Guilin en natuurlijk Jane).
Momenteel helaas niet echt een feeststemming, want na 5 dagen griep(moet je je airco ook niet op 20 graden zetten als je gaat slapen) is de fut er wel een beetje uit, maar de komende dagen hoop ik wel weer een beetje aan de slag te kunnen om wat te zien van Xiamen. Als je ziek bent krijg je echter wel meer heimwee dan normaal, niet echt schokkend maar het was een mooi moment om terug te denken aan de periode dat Jane in Nederland verbleef en voor diegene die het gemist hebben heb ik daarom ook een compilatie online gezet op Picasa.
Mocht je je na al die foto pret nog steeds vervelen dan is het goed om te weten dat op Picasa ook nog een uitgebreide collectie aan foto’s van vorig jaar terug te vinden is.
Vakantie in Xiamen, waarom ook niet? Elke dag 30+ graden en genoeg om te zien! Daarnaast heb ik nog even geen verplichtingen(Universiteit) en dus kan ik er nog even lekker van genieten! Nouja, als ik niet van die vervelende ongenode gasten zou hebben dan…
Nieuwe appartement
Rochelende mensen, kakkerlakken in je bed,badkamer en je eten, BBQ-en met het verkeersboek(anders weet ik ook niet wat ze ermee doen), starende mensen, overal voordringers en zonnebrand crème is door de smog totaal overbodig(ondanks temperaturen van 35 graden in de schaduw). Ja ja mensen, diegene die het al wisten, ik ben weer terug in het altijd gezellige China, om precies te zijn in Xiamen voor een halfjaar Chinees aan de Xiamen University. Voor diegene die het nog niet wisten, wat doen jullie hier eigenlijk? Niks beters te doen ofzo? Nouja, bij deze in ieder geval!
Alle gekheid en vooroordelen op een stokkie, het is weer ouderwets gezellig in Xiamen. Nadat ik afgelopen maandag (1 augustus) toch eindelijk weer terug was in Xiamen moest het grootste avontuur eigenlijk nog beginnen: het zoeken van een appartement, helaas had ondergetekende dit (niet geheel onbelangrijke) punt lichtelijk onderschat. Maarja, wat had je anders verwacht met vooronderzoeker Martin? Nouja, ergens klopte de verwachting qua prijs wel enigszins met hetgeen we op internet gevonden hadden, maar de verwachting was dat we ter plekke wel een koopje konden regelen en dat viel vies tegen. Allereerst had een vriendin van Jane op dag van aankomst een aantal bezichtigingen geregeld voor appartementen voor de wat lagere prijzen in de regio treinstation en nabij de Universiteit, deze zijn qua positie het beste maar daar betaal je ook voor.
Voor een prijs die gelijk is aan het geld wat een jaar geleden betaald moest worden voor een appartement op het Software Park kon ik nu een appartement krijgen ter grootte van een kippenhok en niveau kraakpand(qua inrichting en interieur). China beleving leuk, thuiskomen in een krot wat minder… Oftewel, de positie moest veranderd worden of het budget moest omhoog.
Uiteindelijk bleek dat nabij de Universiteit de prijzen kunstmatig opgedreven werden voor buitenlandse studenten en je dus veels te veel betaalde, daarom hebben we maar snel besloten de focus volledig op het treinstation te leggen, zeker aangezien deze locatie qua vervoer(ook voor Jane), shoppen en restaurants ideaal is. Nadat ik dinsdagochtend in mijn hotel wat Chinese huizen sites had doorzocht heb ik snel een shortlist gemaakt en Jane wat afspraken laten maken met de zogenaamde house services, deze namen mij niet alleen mee naar de huizen van directe interesse maar ook een aantal soortgelijke appartementen in de buurt. Uiteindelijk hielden we na een aantal uren door het centrum ploeteren twee interessante opties over, één qua inrichting wat verouderd maar wel netjes twee verdiepingsappartement(die Martin uiteindelijk genomen heeft) en een appartement dat nog het best te vergelijken is met mijn appartement van een jaar geleden. Alleen dan ietsje groter, efficiënter ingedeeld en veel beter aangekleed, uitgerust(wasmachine, koelkast en LCD TV), mooier uitzicht en de best mogelijke locatie. Daarnaast was het een stukje goedkoper en kon ik een halfjaar contract regelen(in tegenstelling tot de anderen, moest wel 6 maanden in één keer betalen, dat dan weer wel).
Om maar met de deur in huis te vallen, ik woon boven een plaatselijke buurt super genaamd Walmart. Ook het Ronald McDonald huis, de gefrituurde kip uit een plaatsje in Amerika: Kentucky en de Hamburger Koning bevinden zich letterlijk onder mijn kont(ik zit tijdens het schrijven). Mocht het echter nog een keertje koud en nat zijn in Xiamen dan heb je zelfs nog de mogelijkheid lekker knus pizza te eten in een hutje(wie bedenkt zoiets?). En dan heb ik het nog niet eens gehad over alle lokale specialiteiten, kleine kleding winkels, minder kleine kledingwinkels, drogist, sieraden winkels en het filmhuis wat zich allen in dit gebouw bevindt. Vervelen hoeft dus zeker niet, zeker niet aangezien alles tot minimaal 22:00 geopend is en dat 7 dagen per week. Het is enkel te hopen dat Al Qaeda niet te vaak Google’t, het gebouw is namelijk officieel ”The Mall World Trade Center” gedoopt. Moet wel een geniaal iemand geweest zijn, diegene die een paar jaar geleden dacht “Goh, we hebben twee hoge torens met compleet glazen buitenkant, hoe zullen we dat eens noemen?”. Nouja nu ik er over nadenk, Chinezen maken zelfs H&M kleding na, dus slechte dingen kopiëren is ook niets nieuws voor ze 
Maar goed, zonder te ver af te dwalen, mocht je je toch een keer vervelen en te lui zijn om te lopen(kuch * Martin * kuch) dan kun je met een gerust hart de deur uit lopen, voor de deur zijn twee taxi standplaatsen, het treinstation van Xiamen, het hoofd busstation en het station van het Buitengewoon Rappe Transport(ook wel Bus Rapid Transport gedoopt door de Chinezen zelf), de verhoogde buslijn dus. Gezien de redelijk centrale ligging is alles dus eenvoudig bereikbaar.
Jane voelt zich alweer helemaal thuis
Uiteindelijk heb ik dinsdagavond een principe overeenkomst getekend voor het appartement alleen gezien de PIN-limiet die hier geldt en het moeten voldoen van 6 maanden huur + borg + service kosten en bemiddelingstoeslag kon ik pas donderdag het echte huurcontract tekenen(nouja Jane eigenlijk) en samen met Jane het appartement betrekken. Overigens was dat zo erg nog niet, de koelkast en wasmachine zijn pas woensdag aangeschaft en er moest nog een gordijn opgehangen worden. Dit alles omdat het een soort weekend appartement is van een rijke zakenman en het nog nooit eerder verhuurd is(waardoor alles er nog als nieuw uit ziet). Helaas was hij ook niet zo van het onderhandelen.
Mooi weertje
Uiteindelijk hebben Jane en ik donderdagmiddag het hotel verruild voor permanent onderkomen. Na een hoop gesleep en inkopen gedaan te hebben leek het zaterdag dan toch eindelijk op een huis(exclusief internet, want dat kwamen ze doodleuk zondag om 9 uur ‘s ochtends installeren). Helaas had iemand het geniale idee opgevat om op zondagmiddag in 35 graden Jane’s spullen te gaan verhuizen en wel vanaf 6 hoog in een studentenflat zonder lift, oftewel het was weer zweten geblazen.
Zaterdag was overigens ook nog even Chinese valentijnsdag tussendoor, dus lekker de hele dag films gekeken(Jane had nog nooit van James Bond gehoord maar kan er geen genoeg van krijgen) en aangezien we zelf geen magnetron hebben zijn we maar even popcorn wezen halen bij de bios hier. Verder lekker pannenkoeken gebakken en romantisch(soort van) op het balkon gegeten.
Vandaag mocht Jane dan uiteindelijk echt aan de bak bij haar nieuwe baan, na een maandje Nederland en een weekje “rust” in China was de lol toch echt voorbij. Ze werkt vanaf vandaag bij ChinaNet, één van de twee grote internetproviders in China. ChinaNet is onderdeel van China Telecom, wat weer in handen is van de Chinese staat, maar dat mag geen toeval genoemd worden met het strenge toezicht omtrent internet/communicatie.
Aangezien Jane haar eerste werkdag had, had ik mooi eens de kans de buurt een beetje te verkennen. De foto’s hiervan zijn bijgevoegd bij deze blog. De eerste dagen heb ik in het geheel geen foto’s gemaakt aangezien ik toen in het geheel geen tijd had.
En voor iedereen die na het lezen van deze weblog denkt dat ik een gruwelijke hekel heb aan Chinezen en China(wordt alweer moe van die fase 2 verhalen), nee dat is niet zo, over het geheel zijn de Chinezen zeer behulpzaam en vriendelijk(eigenlijk nog nooit anders meegemaakt), maar ze hebben wat unieke eigenschappen zullen we maar zeggen… En enige wat je van de regering merkt als westerling is het blokkeren van YouTube, Twitter, Facebook, iMDB en nog een aantal kleinere websites. Maar als je alles zo wilt als in Nederland kun je daar ook maar beter blijven You have to see it to believe it
Ik begin overigens pas in september met Chinees studeren, dus tot die tijd heb ik nog even tijd om andere dingen te doen, zoals bijvoorbeeld vakantie vieren en Engelse les geven(zoiets was geregeld hoorde ik, de arme studenten…). Nu is het eerst echt even bedtijd (00:06), dus tot een volgende keer…
P.S. Toeval bestaat niet: ik kom aan in Xiamen -> Sony winkel gesloten! Al moet ik Sony en in het bijzonder VAIO-Link wel hartelijk bedanken voor het beschikbaar stellen van een nieuwe laptop om ervoor te zorgen dat ik met een goede laptop terug naar China kon.
P.S.2 Vrienden en familie van Martin, niks aan de hand, hij heeft alleen nog geen internet
Nog een weekje, en dan is alles weer voorbij. De tijd vliegt, zelfs zo erg dat ik tot mijn grote spijt moet bekennen dat ik niet of nauwelijks tijd heb om mijn blog nog bij te houden. Er is de laatste weken dusdanig veel gebeurd, van mijn laatste werkdagen bij CHECK-IT, de afsluitingsceremonie tot een trip door China: Guilin, Beijing, Quzhou en De Xing Tong Kuang(what’s in a name?) alwaar ik een auto ongeluk gehad heb(maar alles is goed hoor) en daar bovenop nog even lekker een virusje te verduren kreeg(en ook nog eens 5 kilo afgevallen ben). De laatste weken waren slopend maar meer dan de moeite waard! Hoe gesloopt ik echter ook was, er moest ook nog even een stageverslag uit de grond gestampt worden en morgen mag ik nog even op CHECK-IT op komen draven om de laatste toelichting te geven over mijn project aan de nieuwe Resident Teacher en als klap op de vuurpijl komt ook het afscheid van Jane dichterbij. Kortom, het einde nadert!
Als alles volgens planning verloopt zal ik maandag 7 februari om 05:10 op Amsterdam Schiphol landen, samen met Martin uiteraard. Voordat iedereen een grote welkomst party gaat plannen, ik mag om half 11 diezelfde ochtend nog aantreden voor de aftrap van het nieuwe blok (BI-5) en om mijn stageverslag in te leveren, oftewel tijd om bij te komen is er niet
Over school gesproken, het absolute hoogtepunt van mijn verblijf in China was toch wel op het moment dat ik ziek was. In De Xing Tong Kuang(waar Jane geboren schijnt te zijn) mocht ik namelijk Engelse les geven aan kleine Chinese kinderen, absolute chaos natuurlijk maar de reacties van de kinderen was onbetaalbaar!
Als afsluiting wil ik via deze weg graag iedereen bedanken voor het lezen van mijn blogs, voor het sturen van de vele kaartjes en de onvoorwaardelijke steun. Niet dat ik dat laatste echt nodig had, maar ach, het is toch fijn als je het hebt voor het geval dat
Tot het volgende avontuur! Ergens in Japan ofzo? 
We gaan het proberen!
(En alle mensen die oprecht geïnteresseerd zijn, die mogen uiteraard een keertje langskomen en alles vragen zodra ik terug ben )
Het is donderdagmiddag 30 december 2010, de laatste dag met de Chinese studenten zit er zo goed als op en ook mijn eigen project heeft vandaag een mijlpaal bereikt(een eerste concept weliswaar, maar het zwaarste werk zit er inmiddels op!). Daarnaast zit ook 2010 er natuurlijk ook zo goed als op en daarmee zou het een ideaal moment zijn om terug te blikken! Dat ga ik echter lekker niet doen, anders zijn jullie nog tot eind 2011 bezig met lezen. Bij deze wil ik echter wel iedereen alvast een gezond en gelukkig 2011 toewensen!
Mijn 2011 begint echter pas echt op 4 februari nu ik in China zit, toevalligerwijs kom ik dan ook pas op 6 februari teruggevlogen. Houden jullie nog wat vuurwerk achter? Ik mag hier in een straal van 20km niks afsteken! Chinezen en logica…
Na mijn trip naar Shanghai een maandje geleden had ik niet verwacht op korte termijn, of überhaupt ooit, terug te keren naar de grootste stad ter wereld. Niets bleek echter minder waar, afgelopen weekend(10 t/m 14 december) was ik namelijk weer 4 dagen te bewonderen tussen 19 miljoen Chinezen. Dit keer echter niet met 10 andere Nederlandse jongens maar met 1 Chinese dame(Jane of Xu Zhi Juan genaamd), die geheel toevallig maandag 23 jaar oud werd. En de waarom vraag mag je zelf beantwoorden…
Zoals ik al eerder schreef vliegt de tijd en ben ik inmiddels ruim over de helft, vandaag heb ik echter weer een nieuwe mijlpaal bereikt: 100 dagen in China. Een mooi moment om terug, maar vooral ook vooruit te kijken!
11 Studenten, 4.5 dag, 4 nachten, 19 miljoen Chinezen, tientallen markten, hotel in een hoerenbuurt, een internet café en het gebouw met het hoogste bezoekersdek ter wereld, dat vormde het decor voor de eerste op eigen initiatief georganiseerde trip van enkele CHECK-IT studenten…
Recente Tweets